Czasami nas irytują, nie zawsze potrafimy je zrozumieć. Trudno sprawować nad nimi opiekę i zapewnić uczucia, jakie jesteśmy im winni. Choć sądzimy, że dobrze je znamy, nastolatki chcą dorastać i często wymykają się spod naszej kontroli. Są nam jednocześnie i bliskie i dalekie...

Jacques Arenes z wyczuciem i realizmem proponuje modele wychowania, które pomogą zbudować prawdziwą solidarność między młodzieżą i dorosłymi, bez wzajemnych oskarżeń i nieufności.

Jak ludzie dorośli, rodzice mogą spełnić rolę przewodnika młodych?

Jak odpowiadać na trudne pytania wieku młodzieńczego: o miłość, śmierć, istnienie Boga lub przyjaźni?

I wreszcie, czy rzeczywiście pozwalamy im przejąć stery, stać się dorosłymi?

„Młodzi ludzie niemal wcale nie potrzebują naukowych metod wychowawczych” —stwierdza bez wahania psycholog Jacques Arenes. Potrzebują bardziej rodziców-optymistów (choć wymagających) niż wychowawców patrzących na świat z pesymistycznym realizmem.

spis treści:

cz. I: My i oni

1. Nastolatek w domu — próba dla małżeństwa
2. Zawsze młodzi
3. Kiedy rodzice się podporządkowują
4. Mój brat — mój rywal

cz. II: Nastolatek poza domem

5. Koledzy są najważniejsi
6. Niebezpieczna kultura nastolatków?
7. Podstępne ekrany
8. Eksperymentowanie — etap obowiązkowy?
9. Szkoła — świat nieznany rodzicom

cz. III: Wielkie pytania

10. Czy ja coś znaczę?
11. Od fałszywej do prawdziwej autonomii
12. A gdzie Bóg?
13. Stawić czoła doświadczeniom
14. W stronę drugiego człowieka

cz. IV: A później...

15. Niech nas zostawią!
16. Nie chcemy się starzeć!
17. Stawić czoła trwaniu

Zakończenie: Dajmy przyszłość naszym dzieciom!