Bitwa stoczona w 1410 roku pod Grunwaldem i Stębarkiem przez połączone siły Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego z wojskami Zakonu Krzyżackiego należy do najważniejszych wydarzeń w średniowiecznych dziejach Europy Środkowo-Wschodniej. Monografia Andrzeja Nadolskiego przedstawia jej dzieje, typy wojsk biorących udział, taktykę i skutki dla Europy.

"Zataczając łuk, odwód Zakonu znalazł się w pobliżu niewielkiej grupy jeźdźców, towarzyszących rycerzowi okrytemu wspaniałą zbroją i siedzącemu na pięknym, cisawym koniu. Był to sam król Władysław Jagiełło, podążający wraz z eskortą w ślad za ruchem własnych wojsk, które w walce oddaliły się już dość znacznie od Doliny Wielkiego Strumienia i przesuwały stopniowo w stronę krzyżackiego obozu. Tak oto, wbrew wszelkim założeniom, najwyższy władca i naczelny wódź państw Unii nagle znalazł się w strefie bezpośredniego zagrożenia, w najbardziej w danej chwili newralgicznym punkcie toczonej bitwy..."