Książka opowiada o losach dwóch braci, Ryszarda i Jerzego Kowalczyków, którzy w październiku 1971 r. wysadzili aulę Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu. Proces Kowalczyków wywołał ostrą reakcję niezależnej opinii publicznej w kraju i na Zachodzie, oburzonej wysokimi wyrokami (Jerzego skazano na karę śmierci, Ryszarda na 25 lat więzienia). Jacek Wegner wpisuje tragiczne losy Jerzego i Ryszarda w szerokie tło rzeczywistości moralnej i politycznej lat 1944-2006.

Jacek Wegner ukończył studia polonistyczne i dziennikarskie. Pisywał m.in. do "Kuriera Polskiego", "Expressu Wieczornego", dwutygodnika "Współczesność", tygodnika "Kultura", miesięczników "Twórczość" i "Więź", a także konspiracyjnie współtworzył miesięcznik Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela w Polsce "U progu". W stanie wojennym był taksówkarzem i drukował pod własnym nazwiskiem w podziemnych periodykach: "Opinia", "Bez dekretu", "Arka", w "Kulturze" paryskiej. Po roku 1990 wrócił do zawodu, pracował m.in. w "Wiadomościach" telewizyjnych, dziennikach "rzeczpospolita", "Polska Zbrojna", "Tygodniku Centrum". Powrócił także do swojego ulubionego zajęcia - prowadzi w Uniwersytecie Warszawskim od 1965, z przerwą od 1968 do 1990 roku, zajęcia z informacji dziennikarskiej. Opublikował m.in.: Konwicki. Czarodziej naszego losu, Epitafium taksówkarskie, Sternicy. Opowieść o 10 przywódcach PPR-PZPR - od Nowotki do Rakowskiego (dwa wydania: 1995 i 1997), Biesy sarmackie.

spis treści:

Przed słowem
Wybuch
W potrzasku
Bez świadków obrony
Uwięzienie
Protesty

Indeks osób